BENİ – Hasan Kanar
Ummada yüzerken deryaya daldım,
Hayat mektebi zor idi sınıfta kaldım,
Garb-ı Diyarın insanından dersimi aldım,
Ben giderken ebedi âleme, ararlar beni…
Yasam burada bitti, zor dayan, dayanabilirsen,
Derin uykuya dalmış, uyuyor, uyan uyanabilirsen,
Er meydanî yok ki, güreş tutup, soyun soyunabilirsen,
Ben mecmula yolcu oldugumda, sorarlar beni…
Sakalı beyazlamış, sacları dökülür keli görünür,
Ovaya yağmur, dağlara kar, tepeler duman bürünür,
Dürüstlük pirim yapmaz, insanlık bitmiş yerde sürünür,
Beni bana sorma, gönlümü almadan, kırarlar beni..
Kokuşmuş düzene kurban edemem,gencecik yavrumu,
Hak hukuk kalmamış yok,hemen gösterip hakli tavrımı,
Yeni değil yıllardır dolup taşırdılar, yeyip bitirdiler sabrımı,
Hakim değil beni yıkan, haksiz yere verdiği kararlar beni….
Hasan der ki gurbet acı gam kesafet, bir gün sona erer mi?
Goncasın koklamadan kurumuş, güllerini demetleyip derer mi?
Genç yasta gelmiş idik, cenazemiz köyümüze tabut ile döner mi?
Kursun değil, atılan kuru iftiralar, yüreğimden yaralar beni…..
iir: Hasan KANAR – İsviçre (Bozkır-Kayapınar)
Mail:hasan_ken1958@yahoo.com
www.muammertunahan.com
İlgili olabilecek yazılar
Şimdiye kadar hiç yorum yok.