Bozkır Endüstri Meslek Lisesi öğrencileri olarak hiçbir zaman sayımız binlere varmadı hatta bizim genel öğrenci sayımız diğer liselerin anca bir sınıfı kadardı. Bu sayı azlığımıza rağmen gerek eğitim öğretim açısından gerekse sanat ve sportif açıdan her zaman okulumuzun başarılarla adını ön plana çıkarmakta maharetliydik. Arkadaşlar ile bu buluşma sayesinde yaptığı işler çoluk çocuk vs her konuda hasbihal ettik. Allah’a şükür herkesin durumu iyi yalnız bir tek üzüntümüz var o da geçtiğimiz yıl elim bir trafik kazasında kaybettiğimiz Merhum Mehmet Ali Çiçek, onu hep güzel anılarla hatırlıyor rahmet ve şükranla anıyoruz.

24 Yıl sonra Kozağaç Parkı’na gelen arkadaşlar inanın çok fazla değişmemişler, nasıl mı?

Hacı Mehmet Gül (Kaptan); Öğrencilik yıllarında her yönüyle örnek bir sporcu ve örnek bir takım kaptanıydı. Şimdilerde biraz göbek çıkmışta olsa mihrap yerinde.

Keramettin Akdemir; O her zamanki gibi en tecrübelimiz yaşça ve fiziki olarak en büyüğü ben ise okulun yaş ve fizik olarak ta en küçüğüydüm.Aramızda böyle bir zıt durum söz konusu arkadaş emeli oldu bize daha çokkk.

Ramazan Tuncer; İçimizdeki en kıvrak hareketli bir arkadaştı görüyorum ki hayat ondan çok şeyler alsa da kıpır kıpır cana yakın hareketli yapısında bir şey alamamış.

Ergün Büyük; öğrenciliğinde de güler yüzlü sevgi doluydu şimdide aynı güler yüzü tatlı dilli tavrı yerli yerinde duruyor onun adı değil yüreği büyük.

Mustafa Akdağ; O rüzgârın oğlu okul takımında sağ bekti seyirci gazına da iyi gelirdi sahada fırtınaydı. Şimdide biraz göbek var hatta dede de olmuş ama hala aynı hıza devam.

Ali Şah Akan; Öğrenciliğinde de sınıfın en fırlamasıydı şimdide öyle her zaman neşe kaynağımız olmasının yanında voleybol futbol gibi takım sporlarında başarıya okul takımlarımızda da oynardı.

Mekki Akpınar; Öğrencilik yıllarında tam bir Bozkır Efesiydi Akkiseli Macarlara karşı amansız bir mücadele vererek yıldızı parlamıştı. Şimdilerde Akkise Macarlarıyla çok sıkı bir dostluğu var Allah samimiyetlerini artırsın. Bozkır’a gidip te Mekki gardaşımın dükkânına uğramazsam Bozkır’a gitmiş saymam diyorum. Şu anda 1987 mezunlarının şanını şerefeni en iyi şekilde Bozkır’da temsil etmektedir.

Bünyamin Nas; Öğrenciliğinde de çok cana yakındı şimdilerde de aynı bu günlerde kızını evlendiriyor tüm bu yoğunluğuna rağmen katılarak dostlarına olan sevgisini göstermiştir.

Ahmet Duran; Öğrencilik yıllarından buyana her zaman rahat ulaşıp görüştüğümüz arkadaşlarımdan birisidir. Meram İlçe Milli Eğitim de memur olarak çalışıyor Valilik binasında işim olduğu zaman yanına uğrar eski günleri yad ederiz.

İsa Akgül; Çok iyi niyetli oldukça saf kalbi bir arkadaşımızdı. O artık süper market sahibi bir işadamı.

Hüseyin Uyanık; Organizasyonun yapılmasında çok gayret etti. Güler yüzlü saf ve temiz karakteriyle okulumuzun farklı biz yüzüdür.

Şükrü Yeceer; Çok güzel goller attığından ona TANJU derdik her zamanki gibi ağır başlı tavırlarıyla okulumuzun ağır abisidir. Bu yapısı değişmemiş.

Kudret Çalık; Arkadaşımız Çumra Karkın Kasabası’ndan gelerek Bozkır’da okudu Karkın ile ilgili ne görürsem hep onu hatırlarım. Öğrencilik yıllarımızdaki fiziki görüntüsünden hiçbir şey kaybetmemiş hatta saçına ak bile düşmemiş

Yukarıda gördüğünüz resimdeki arkadaşları sizlerle tanıştırmak istiyorum.

 Ayaktakiler Soldan Sağa: Ahmet Duran, Hüseyin Uyanık, Keramettin Akdemir, Şükrü Yeceer, Ali Şah Akan, Hacı Mehmet Gül ve Kudret Çalık

Oturanlar Soldan Sağa: Muammer Tunahan, İsa Akgül, Ramazan Tuncer, Mekki Akpınar, Mustafa Akdağ ve Ergün Büyük

Gelemeyen arkadaşlarımıza hasretlerimizi belirterek gelecek  yıl için 8 Temmuz 2012 de Bozkır Akçapınar Çamlığında buluşmak dileğiyle helalleşip, bir hafta sonunu keyif içinde geçirmenin mutluluğu ve ayrılığın verdiği tatlı bir hüzünle ayrıldık.

Muammer TUNAHAN

Bozkır Endüstri Meslek Lisesi 1987 Mezunları Adına

39 Numaralı 1987 Mezunu

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Merakımdan değil kahrımdan soruyorum. Yahu! şu adamlara bir kulak verseniz incileriniz mi dökülecek?

Adamlar yayla yolu diyor başkada bir şey demiyor bu nu çözmek o kadar mı zor?

Kozağaç Köyü’nün yol hakkı yok mu?

Bu çağda bu ne kepazelik bir vurdum duymazlık?

İşin en garibi bu köyün yayla yolunun açılmasını engelleyen yerel(!) dahi(!) lerimiz varya onların yatacagı yer varmıdır? Bilemiyorum.

Yıllar Önce bu olay alevlendiği zaman 07/09/2008 tarihinde Bozkır Postası Gazetesinde köşemde şu yazıyı yazmıştım. Şimdi onu yayınlamak istiyorum çünkü yazıya baktım olaylara baktım hala aynı kara bahtlı hemşerilerime üzülüyorum

Sahipsiz Bir İlçe “Bozkır”

Toplum olarak aynaya baktığımızda hoşgörüden uzak, komşuyu kıskanan, onun mutsuzluğundan zevk alan, ömrünü dededen kalma kin ve nefretle sürdürenlerin çirkin yüzlülere dur diyecek yok mu?
Bu memlekette hak hukuk yok mu?
Maalesef memleketimizde hak aramak değil de haksızlıktan pay almaya çalışanlar var.

Muammer Tunahan

Yazının orjinali ve o zamanki yorumlarıyla beraber okumak isterseniz aşagıdaki linke tıklayınız

http://www.bozkirpostasi.com.tr/index.php?page=kose&id=4&xid=259

Diye bağırıyorlardı. Hanımla beraber şaşırıp kaldık. Bunun ne anlama geldiğini anlamadık ama bu çocukların bir şeyler istediği belli idi. Komşulara ne var diye sorduk. Üç Ayların gelişini kutluyoruz dediler, şaşırdık bizim Bozkır’da çocuklar Ramazan ve Kurban Bayramları ve arifesinde komşuları gezer şeker toplanır dedik ama olsun buda güzelmiş diyerek evde bulunanla çocukların gönlünü aldık. Her yıl Regaip Kandili öncesinde artık bizde hazırlığımızı yapıyoruz. Bu günde hazırlığımızı yaptık sabahı bekliyoruz. Akşamdan mahalleli kutlamaya başladı havayi fişekler, fener alayı ve mahalle arasında yakılan lastikler vs.

İşte bu günlerde Şeker toplayan çocukları görünce herkes gibi kendi çocukluk anılarımı hatırlarım. Her insanın hayatında güzel anları ve bu güzel anıları bırakan güzel dostları da vardır. Benimde daha çocukluğumun ilk yıllarında tanıdığım komşumuz HACI DAYI bunlardan biridir. Bu pek muhterem ve güzel ahlak sahibi kişiyi Regaip Kandili vesile ile sizlerle tanıştırmak istiyorum.

Efendim! Bu benim çocukluktan ilk hatırladığım anlardandır. Bir gün sokakta oturuyordum. Oradan bir ihtiyar geçiyordu. Beni sevdi. Adımı sordu. Muammer dedim ve böylece onunla tanıştım. Beni öpüp, koklayıp cebime şeker doldurdu. Sevinçle eve koştum.

Hacı Dayı her öğle ve ikindi namazına yakın bir vakit yolu gözetler yola çıkardım. O da namazlarını hiç aksatmazdı aynı zamanda şeker vermeyi de. Bu olay bir iki yıl kadar sürdü. Bir süre sonra daha namaz vakti değildi ama Hacı Dayım yola koyulmuştu. Ben buna biraz işkillendim ve sordum:

—Hacı Dayı daha namaza çok nereye gidiyorsun?
—Menemen’e! Dedi
—Bu gün şeker yok mu? Dedim. O da:
—“ Muammer Efendi maalesef şeker ağacı kurudu!” dedi.
Ben bu konuşmadan pek bir şey anlayamadım ve karşı cevap verdim:
—Hacı Dayı şeker ağaçta bitmez ki bakkalda satılır! Dedim. Derin derin düşündü ve kafasını sallayarak;
—Kurudu Muammer’im! Kurudu! Diye tekrarladı. Beni ilk tanıştığımızda olduğu gibi öptü kokladı ve cebinden son şekerlerini bırakarak ayrıldı.

Bir gün sonra her zaman olduğu gibi namaz vakti ayaklarım beni yine sokağa çekti bu istemsizce taptığım bir yürüyüştü ezam okundu Yoldan birkaç ihtiyar geçti ama Hacı Dayım yoktu. Gözüm hemen Hacı Dayı’nın evine doğru yöneldi sahiden Menemen’ gitmişti. Koşarak babama gittim.
—Baba Menemen buraya uzak mı? Dedim
Babam gülerek cevap verdi:
—Uzak! Oğlum ne o daha ilk günden Hacı Dayını özledin! Yokluğuna üzüldün galiba?

Yok dedim ama gerçekten çok üzülmüştüm. Mahallemizde Hacı Dayı ayarında birçok ihtiyar vardı hatta onlarda onunla aynı camiye giderdi ama onlar bizi korkuturdu. Hacı Dayı ise sever, okşar ve hediye verirdi.
Arada Menemen’den gelenlerle bana selam yolardı. Hacı Dayısız bir kaç yıl geçti. Babam üzüntülü bir haldeydi. Beni yanına çağırdı.
—Oğlum “Şeker ağacı işte şimdi kurudu başın sağ olsun!” dedi (Allahtan geldik yine ona dönücüyüz.)

Anlamıştım artık Hacı Dayı’nın kendi tabiriyle gerçekten şeker ağacı şimdi kurumuştu. İşte o bana güzel bir tebessüm, hediyeleşme, düzenli ibadet, çocuk sevgisi ve güzel bir ahlak bırakmıştı.

—Hacı Dayı! Seni rahmetle anıyorum. Yıllardır her elimi açıp Allah’a dua ederken aklımdasın. Ağlayan bir çocuk görürsem senin beni kucakladığın gibi kucaklamaya çalışırım, bayramlarda ve regaip gecesi şivrilik toplayan çocukları görünce seni hatırlarım. Bu mübarek gecede herkese dua ederken sana da bir paragraf açmak istedim. İsterim ki tüm insanlık Regaip Kandilin vesilesiyle regaip sözünün anlamında olduğu gibi çirkinlikten, güzelliğe, kin ve nefretten, sevgiye ve cehaletten nura meyletmek dilegi ile tüm İslam Âleminin Regaip Kandili mübarek olsun.

NoT: Bu yazım 04/07/2008 yılında Bozkır Postası Gazetesi’nde yayınlanmıştır

http://www.bozkirpostasi.com.tr/index.php?page=kose&id=4&xid=202

Muammer TUNAHAN
Meram Gödene Toki İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Çocukluğum Bozkır, Dere ve Çağlayan Kasabası’nda geçmiştir. O yıllarda futbol oynamaya hiç doymazdık. Emmioğlu Deniz’in güzel bir topu vardı. Hakiki deriden yapılmış, çok dayanıklı olduğu için uzun süre oynamıştık. Fakat emmioğlum futbolu iyi oynayamadığı gibi çokta kaprisliydi. Ancak top onundu.

Mahalle çocuklarıyla futbol oynamak için bir araya geldiğimizde Deniz’in gönlünü yapmak için ne gerekirse yapardık. Onun gönlü olsun diye takımlarımızı bile diğer çocuklar gibi alışıp teker teker seçmezdik. Önce Deniz seçer, kötü oyuncular bana kalırdı.…

Artık, bu şartlara da maç yapmaya alışmıştık. Takım arkadaşlarıma öncelikle sonuç ne olursa olsun dürüst oynamamızı ve birbirimize yardım etmemizi söylerdim. Ölümüne oynar, çoğu zaman zorda olsa kazanırdık. Hele bir keresinde maçın hemen başında arka arkaya golleri sıraladım. O gün kralı gelse durduramazdı Emmioğlunun kaprislerini kim dinler maç bir anda 4.0 oluverdi. Emmioğlu Deniz topunu kaptığı gibi evlerine kaçtı. Arkadaşlar bana kızarak:
—Ule! Oğlum ne acelen var şöyle alıştıra alıştıra atsana.

Bu ne ilk ne de son kaçışıydı. Maçlarda bütün penaltı ve serbest vuruşları o yapardı. Ayıp olmasa bizimkileri de atacaktı. Hani gazara biri gol olsun o gün havasından geçilmezdi.

Şimdilerde yürümeye bile zorlandığım, maçları yaptığımız ULUSEKİ MEYDANI yamaç ve taşlıydı. Ama bize sanki Şükrü Saraçoğlu Stadı gibi gelirdi.

Kendi aramızda yaptığımız maçların fazla önemi yoktu. Asıl maç; Bizim Ahmetli (Çarşamba Çayı’nın doğu tarafı) ve Çat Mahalleleri (Batı tarafıydı) arasında olan maçlardı. Takım oyuncularının evleri çayın ne tarafında ise ancak o mahallenin takımında oynaya bilirdi. Bu kural hiçbir zaman değişmedi hatta büyük ağabeyler bile aynı kuralla oynarlardı.

Çat tarafının iyi oyuncuları vardı: Uğur, Erdal, İsmet, Barış, Ulaş, Mahir ve kaptanları Dursun Dayının Abdullah ama en ufak şeyde kavgaya hazırlardı. Bizim Ahmetli Mahallesi’nde de güzel top oynayan çocuklar vardı: Ziya Emmimin Savaş, Kara Mehmet. Muhsin, Ufuk, Recep, Habalı’nın Mehmet Ali, Danı’nın Ahmet, Semercinin Mustafa (Karaliç) ve ben daha ismini şu an hatırıma gelmeyen birçok arkadaş vardı. Emmioğlu Deniz bu takımın yedeği bile olamazdı. Ama top onun topuydu…

Maça, mecburen onunla başladık. Ama bu sefer ortada bir tepsi ‘’ŞAM BALI’’ vardı. Karşı taraf koşuyor topa basıyor bizim emmioğlu kız gibi etrafa fiyaka yapıyordu. Tam o sırada kaptırdığı top kalemizde gol olmuştu. ŞAM BALI karşı tarafa mı gidecekti ne?

Takımı topladım Deniz yokmuş gibi oynayalım, herkeste biraz koşsun bakın o zaman kazanırız, bizden sonra ağabeylerin maçı var iyi oynayanlardan birkaç kişi takımlarına alacaklarmış dedim. Bu ara gazıyla maça fırtına gibi girdik adeta tek kale oynuyorduk. Gol sağanağı başlamıştı. Maç bir anda 6:2 oluverdi. Maçın bitişiyle hepimiz tek vücut bağırıyorduk:
Devlet demir yolları!…
…
İşte o günlerde; Adnan Menderes Ağabeyim Aydın’dan pamuktan gelmiş, bana da bir futbol topu getirmişti. O gece sevinçten kucağımda topla uyumuşum. Rüyalarımda bile top oynuyor, gol diye bağırmışım. Kendi sesime uyandım. İlk defa topum oluyordu. Artık emmioğlunun kaprisine katlanmadan uzun süre oynadık. Bir gün sert bir şut çektim top vardı emmioğlugilin camı kırdı. Emmioğlu Deniz’in EBESİ (Babaannesi) topumuzu kesti, amcam annesine Allah’ı var çok öfkelendi. Ama olan bizim topa olmuştu. Emmioğlunun kuralları tekrar devreye giriyordu.

…
İleriki yıllarda TON TON AMCA (Özal) Başbakan olmuştu. Bakkallarda kalitesiz ama ucuz toplar satılmaya başlamıştı. Her maçtan önce aramızda para toplayıp top alıyorduk. Böylece, Emmioğlu da yedeğe düşmüştü.

Hepimiz büyümüştük. Annelerimizin tabiriyle: Herif olup kravat takmıştık. (Lise yılları) Ancak futbol bizim için ekmek ve sudan daha önemliydi. Ders çıkışı her gün, Çayır Harman da (Soğuk hava deposunun önü) top oynardık. Maç sonucunu akşam ezanı belirdi. Bazen de Mehmet Vapur’un annesi taşla değnekle bizi kovalayarak maçı yarısında bitirirdi. Emmioğlu yoktu ama onun gibi düşünenler aramızdan hiç eksik olmazdı. Yenilen takım oyuncularından biri topu alır ortadan keserek ikiye bölerdi. Yarısı sizin yarısı bizim diye ortaya atardı. Bu kuru inat yüzünden her gün yeniden top almak zorunda kalırdık. Kesileceğini bile bile…

…
Geçen hafta sonu annemi ziyaret için Köye gitmiştim Emmioğlu da Antalya’dan gelmiş, yine eski günlerde olduğu gibi maç teklif ederek meydan okudu. Şöyle geriye doğru bir baktım: Bu futbol sevdası yüzünden kolum, bacağım kırılmış, kafamda en az on yerinden delinmiş, gerisi şöyle dursun annemden yediğim sopa cabası. Ama ne olursa olsun güzel maçlar yapmıştık. Bu arada ilave edeyim, güzel futbol oynamamı da Emmioğlu Deniz’e ve kaprislerine borçluyum.

Emmioğlu Deniz ile oturup yer ve zamanı belirledik. Bu büyük maçı Bozkır’da Ağustos ayının dördüncü Pazarı yapacağız. Tüm eski dostlara haber verdik onlarda gelecek. Bütün hemşerilerimizi maçımıza bekliyoruz. İnşallah önceki maçlarda yaptığımız taktik hataları bu sefer yapmayız.

Sevgili dostlar ben yine de maça yedek bir topla gidelim diyorum. Vallahi bizim Emmioğlu Deniz’in sağı solu belli olmaz benden uyarması!…

NoT: Bu yazım 31/03/2008 yılında Bozkır Postası Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

http://www.bozkirpostasi.com.tr/index.php?page=kose&id=4&xid=121

Muammer TUNAHAN

Meram Gödene Toki İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Ardıç tohumlarının ARDIÇ KUŞLARI tarafından yenilmesi sonucu midesinde kimyasal bir reaksiyon görmesi ve dışkı yoluyla toprakla buluşması ile çimlenme meydana gelebilmektedir. Sadece çimlenmesini sağlamakla kalmayıp, ağaç dikmenin imkânsız olduğu, yalçın kayalıklara bile dışkılarını yaparak tohumları oralara kadar taşırlar. Ardıç ağacı ile ardıç kuşları arasındaki bu İLAHİ İLİŞKİ sayesinde, ardıç ormanlarının sürekliliği sağlanabilmektedir.

En şerefli varlık olarak yaratılan insanın orman ve çevreye verdiği zarara karşılık, ardıç kuşlarının yüklendiği görev arasındaki çelişki ibretlik bir hadisedir. İşte tam burada Üstad Necip Fazıl’ın şu mısraları aklımdan geçiyor:
…

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal!
Hamallık ki, sonunda ne rütbe var ne de mal!
…

Son yıllarda yapılan bilimsel çalışmalarla bilim adamlarımız suni yöntemlerle ardıç tohumlarının çimlenmesini sağlamış olmalarına rağmen Anadolu’nun sarp ve dağlık mevkilerine ağaç dikme imkânımız olmadığı gibi normal arazileri de ağaçlandırmanın büyük masrafları karşılamak yerine bu kuşların üremelerini kolaylaştırmalıyız.

Bozkır’ın da dağlık bir araziye sahip olduğunu düşündüğümüzde yeşil bir çevre için tek umudumuzun ardıç kuşları olduğunu unutmayalım. İlçemizin simgeleri arasında bulunan ardıç ağaçlarının doğal yolla yayılması sağlayan ardıç kuşlarının; başı gri, sırtı kahverengi, kuyruğu siyah, göğsü beyaz olup üzerinde damla gibi siyah lekeler vardır. Uzunluğu 26 cm kadar olup, halk arasında “CIRRIK” “CULLUK” da denilmektedir.

Ardıç kuşlar korunma altına alınmasına rağmen, birçok yerde eti için avlandığını bilinmektedir. Bozkır ve civar köylerinde de Tüfekle ve sepetle avlandığı konusunda duyumlar almaktayım. Özellikle sepetle günde 50–60 civarında kuş yakaladıklarını hünermiş gibi anlatanlara şahit oldum. Hatta kaçak yollarla Cuma Pazarına getirip satanlar da olduğunu duyuyorum.

Avlanmanın önüne geçmek amacıyla Orman Genel Müdürlüğü çeşitli faaliyetlerle bilgilendirme çalışmaları yapmaktadır. Fakat konu sadece onlara bırakılacak kadar basit olmadığı ortadadır. İl, ilçe, okul müdürlükleri, belediyeler ve muhtarlıklar vasıtasıyla bu konuda vatandaşların bilgilendirilmesi gerekmekte hatta Müftülüklerimizin de bu konuda Cuma Hutbeleriyle insanlarımızı bilgilendirmesinin yararlı olacağını düşünüyorum.

—Lütfen! Bozkır’ın umudu ardıç kuşlarını koruyalım
—Lütfen! Ardıç kuşlarını avlayanları yetkililere ihbar edelim.

Sizleri güzel bir ardıç ağacı görüntüsünden Bozkır manzarasıyla baş başa bırakıyorum.

NOT: Bu Fotoğraf arkadaşım, S.Ü. Yabancı Diller Y.O. Öğretim Görevlisi Sayın Ersen Vural tarafından çekilmiş ve aynı üniversitede Öğretim Görevlisi olan arkadaşım Abdullah Akdam’ın 16 yıl önce verdiği bir hatıradır.

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Okşayıcı yağmuruyla ve tatlı güneşiyle Nisan ayı gelmiş, pırıl pırıl gök, cıvıl cıvıl kuşlar, meleşen kuzular, vızır vızır arılar, yem yeşil çimenler, şırıl şırıl dereler ve rengârenk çiçeklerle biz çocuklar için Bozkır ve Çağlayan Kasabası cennet gibiydi. Nihayet öğretmenimizden beklediğimiz müjdeyi aldık.

Çocuklar bu Pazar Söğüt Yaylasına kır gezisine gideceğiz Kayapınar Köyü İlkokulu da gelecek müsabakalar yapacağız. Sizden özellikle güreşte başarı bekliyorum. Biliyorsunuz güreş Ata sporumuzdur. Herkes hazırlığını yapsın. Fakir arkadaşlarımızı da düşünmüş olmalıydı ki beslenmemize abartıcı şeyler koymamamız için bizi tembihledi. Biz sevinçten çığlıklarla sokağa fırladık. Acaba Pazar günü gelecek miydi? Ve geldi. Üçerli sıralar halinde düştük yollara öğretmenimiz zaman zaman yolda molalar veriyor ve bize tabiattan ve tabiatın yaratılışından örnekler veriyordu.

O gün, güreşte biz, futbolda da komşu köy ilkokulundaki arkadaşlar kazandı. Çok güzel bir gezi oldu. Kır çiçekleri topladık, yakartop, birdirbir ve saklambaç oynadık. Söğüt Pınarının donduran suyunun başında yemeklerimizi yedik. İkindi üzeri komşu köy ilkokulundaki arkadaşlarla vedalaşıp yola düştük. Yolu yarılamıştık ki hava karardı.
Öğretmenimiz:
—Çocuklar bu mevsimde havaya güven olmaz. Öncelikle yağışlı havalarda; çukurlarda, dere yataklarında ve vadilerde bulunmamız tehlikelidir. Adımlarınızı sıklaştırın bakalım! Demişti. Başımıza gelecekler kalbine mi doğmuştu ne?

Ani bir fırtına çıktı ve dolu yağmaya başladı. Tam Yuvalca yokuşunu inmiş aşağı köprüye varmıştık, ahşap derme-çatma köprüden karşıya geçiyorduk ki ne görelim? Yukarıdan çamur rengi seller bize doğru geliyordu.
Öğretmenimiz:
—Çocuklar dere yatağından uzaklaşın ve olduğunuz yerde kalın diye bağırdı.

Ama birinci sınıf öğrencisi küçük Ali dinlemedi. Telaşlandı ve koşarak bizden yana geçmek istedi. Tam o köprünün üzerindeyken sel köprüyü aldığı gibi sürüklemeye başladı. Biz çok şaşırmış çığlıklar atıyorduk. Öğretmenimiz Ali’yi kurtarmak için koştu ve suya atladı. Arada sırada suya batıp çıkan Ali’yi yakalamıştı ki ayağı mı kaydı ne? Ne oldu bilmiyoruz, öğretmenimizle küçük Ali’yi bir iki defa daha suya batıp çıkarken gördük ve bir daha göremedik.
Hava kararmış arka arkasına şimşekler çakıyor karanlığın bağrına iniyor yolumuzu aydınlatıyordu. Bütün arkadaşlar çığlık çığlığa köye doğru koşuyor, sınıf başkanımız en önden köye ulaşmış haber vermiş, herkes yayla yoluna koşmuştu. O gün eve gece yarısı vardık ama Ali ve öğretmenimiz olmadan.

İkinci günü yağmurla beraber sularda durulmuş, sabahın ilk ışıklarıyla herkes çayda onları arıyordu. Babamda arayanlar arasındaydı. Mantakı da bir Söğüt ağacının çatalına takılmışlar Ali öğretmenimizin kucağında imiş, babam dedi ki o ölürken bile öğrencisini bırakmamış öylece kucağındabasmış… Büyük insandı vesselam diyerek anlatıyor hıçkırıklarını tutamıyordu.

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Bozkır’da ve Sorkun’da önemli güzellikler inşaettiler bu güzellikleri zaman zaman sitemden yansıttım son aylarda yazı yazma işini biraz dondurmuştum ama bu güzellikler karşısında duyarsız kalmayı kendime yakıştıramadım.

Yaptıkları güzel işlerden bir demet sunayım:

1. Son üç yıldır Beşpınar mevkisinde şenlik yapıldı.

2. Fiziki ve sosyal yapısı dağınık olan Sorkun Kasabalıları bir dernek çat%ar. Şunu açıkça ifade edeyim ki değerli dostum Mehmet Başaran’ın önderlik yaptığı bu gençler gündeme alınan tüm işleri başarıyla yapıyorlar. Böyle çalışkan, özverili, samimi ve fedakar gençliği gıptayla izliyorum.

Bozkır’da ve Sorkun’da önemli güzellikler inşaettiler bu güzellikleri zaman zaman sitemden yansıttım son aylarda yazı yazma işini biraz dondurmuştum ama bu güzellikler karşısında duyarsız kalmay

YÖK yaptığı açıklamada, yıl sonuna kadar yapılacak olan sınav takviminin ÖSYM tarafından en kısa sürede açıklanacağı belirtildi.

ÖSYM Başkanlığı’na vekaleten görevlendirilen Prof. Dr. Demir, 1982 yılında İTÜ Makine Mühendisliği Bölümünden mezun oldu.

İTÜ Tasarım Mühendisliği Bölümü’nde yüksek lisans eğitimi tamamlayan Demir, doktorasını ise İngiltere’deki Loughborough teknoloji üniversitesinde yaptı.

İTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Müdürlüğü yapan Demir, İngilizce ve Almanca olmak üzere iki yabancı dil biliyor.

İTÜ’de Tekstil Mühendisliği Anabilim Dalı öğretim üyelerinden olan Ali Demir, İTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü’nün de müdürlüğünü yürütüyor.

Tekstil üretim yöntemleri üzerine yazdığı tez ve kitapları da bulunan Demir, evli ve 2 çocuk babası.

Prof. Dr. Demir, 1 Kasım 1959 tarihinde Konya Bozkır Aliçerçi Köyünde doğdu.

Hemşerimize Bozkırlılar olarak yeni görevinde başarılar dileriz.

Kaynak:http://www.bozkirder.com

Av. Mehmet DURAN

Bu gün aldığım acı bir haber ile onu vafatını öğrendim. Adeta yüreğim parçalandı.
Arkadaşım Mekki ile Saadet kızımıza çok takılırdık,  ne biz ona, ne de o hayata doyabildi!..
Kelimelerimin hiç bir anlamının olmadığı anları yaşıyorum.
Aldığım bilgilere göre 01.06.2010 tarih ve saat 16.00 sıralarında Çumra ilçesine bağlı Dineksaray köyü yakınlarında trafik kazası meydana gelmiş, Bozkır’dan Konya’ya yolcu taşıyan Ali D. idaresindeki 42 BUL 93 plakalı yolcu minibüsü, Çumra ilçesine seyrederken sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu şarampole devrilmiş ve kazada, minibüste bulunan Saadet Sağlam camdan fırlayarak hayatını kaybetmiştir.

Saadet Sağlam kızıma Allahtan rahmet dilerken Suer Sağlam Abimize ve ailesine sabır diliyorum.
inna lillah ve inna ileyhi raciun

01.06.2010

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Yaklaşık iki yıl önce www.sorkunkasabasi.com sitesinde bu konuyu getirmitim. Şimdi aynı  konu Sorkunluların en çok ilgilendiği konudur.

www.sorkunkasabasi.com da dernek oluşumu hakkındaki açılmış başlık linklerini sizlerle paylaşıyorum.

Dernek kurma fikrini gündeme taşıdığımız başlık:

Koçaşlılar Derneği açıldı siz ne beklersiniz?

http://forum.sorkunkasabasi.com/index.php?topic=6327.0

Kurulması düşünülen Dernek Kurulacak derneğe üyelik beyan edenlerin linki:

http://forum.sorkunkasabasi.com/index.php?topic=7765.msg78253;topicseen#msg78253

Dernek kurmak hakkında fikir beyan edenlerin linki:

http://forum.sorkunkasabasi.com/index.php?topic=7766.0

Sorkunlu hemşerilerime bu yolda başarılar dilerken şahsım olarak bende her türlü desteği verebilecegimi buradan beyan ediyor sözlerimi peygamber efendimizin ” Birlikte rahmet ayrılıkta azap vardır” sözüyle noktalıyorum.

01.05.2010

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

87 Yıl önce 30 ağustos 1922 tarihin seyrini değiştiren mücadele, yani Kurtuluş Savaşı ve onun asil yiğitlerinden bahsediyorum ki onlar daha 8-9 yıl önce Çanakkale, Yemen, Galiçya, Filistin, kafkasya ve dünyanın bir çok yerinde feda etmişlerdi daha göremediği babalarını ağabeylerini ve amcalarını ama belliki yetmiyordu daha vatan için vereceği bir şeyler olmalıydı vardı da.

Bazıları bir çift çarık, bazıları bir kese bulguru, bazıları atını, eşeğini bazıları da son yavrularını alıp koşmuştu cümbül cemaat Mustafa Kemal’in arkasında Dumlupınar Meydanına…

Tıpkı Konya Bozkırlı 8 yaşında şehit Ömeroğlu Hüsnü, 11 yaşında şehit Ali Oğlu Süleyman ve Hadim’den 14 yaşında şehit Hüsmenoğlu Alişan, anne ve babaları gibi…

Bu yiğitlere dikkatle bakın!..

Bu mezar taşlarına iyi bakın!.. Bunlar unutulmuş bir neslin tarihe düştüğü “Bozkırın Soylu Destanıdır”.
Yıllardır doğup büyüdüğüm eğitim aldığım hatta ilk öğretmenlik görevine başlama şerefini bulduğum Anadolu’nun bakımsız kimsesiz adeta zavallı bir ilçesi olan Bozkır bu çocuklarını niye unutmuş?..
8 yaşında 11 yaşında bu vatanı kurtarabilmek için gözünü kırpmadan feda etmiş bu minik yiğitler nasıl olurda hiç hatırlanmaz?..
Bundan önce arkadaş sohbetlerinde, askerde, üniversitede vs yaşadığımız her yerde Bozkırlıyım deyince, isyan ve delibaş ile anılmak üzüyordu. Bu mezar taşlarını görenlerin bize (Bozkır’a) yapılan bu haksızlıktan vazgeçmesi gerekmez mi? Yalnız kabahatin çogunun Bozkırlılarda ve Bozkır’ı yönetenlerde olduğu gerçeği işte gözünüzün önünde duruyor.
Soruyorum tüm bozkırlılara; Kaç kişinin bunlardan haberi var?
Bu resimler Bozkır’da hangi kuruluşumuzun panosunda var?
Hangi resmi dairenin duvarında var?
Hangi şirketin takviminde var?
İsimleri hangi belediyenin parkında var?
Bu çocuklar kimlerin akrabası araştıran var mı?
Böyle önemli ve sıra dışı ayrıntılar niye tarih kitaplarında yer almıyor?
Şiirlerinde, ağıtlarında, türkülerinde niye yoktur?
Analarımız kucaklarında yavruları, Sırtlarında ağır top mermileri ile yılmadan cepheden cepheye yürüyerek yol alıp eşlerini, kızlarını, kızanlarını feda ederken, bizler nasıl olur da bu fedakâr ve cefakâr atalarımızı ve minik devleri unuturuz.

8 yaşında şehit Ömeroğlu Hüsnü’yü, 11 yaşında şehit Ali Oğlu Süleyman’ı, 14 yaşında şehit Hüsmenoğlu Alişan’ı ve daha nice ismi duyulmamış şehitleri hatırlatmak ve hatırlatmak hep beraber görevimiz olduğunu düşünüyorum.

Bozkır Kaymakamlığına çıkışta merdiven başında ve merdiveni çıktıktan sonra sol taraftaki duvardaki tabloları çok anlamlı buluyorum. Bozkır Kaymakamımızdan o muhteşem tabloların tam karşısındaki boş duvarada bu iki küçük şehidimizim son hatıralarını görmek en büyük arzumdur arz ederim.

Mustafa Kemal Atatürk ün de belirttiği gibi.Bizler tarihimize ne kadar çok sahip çıkar ve hatırlarsak o kadarda daha iyi işler yapmak için kendimizde güç bulacagımızı belirtiyor sözlerime Kurtuluş Şavaşını anlatan en güzel dizelerle son veriyorum.

SOYLU DESTAN

Bir güvercin uçar akça kanatlı
Barıştan savaşa selam götürür
Yollardan yel gibi geçer bir atlı
Afyon’dan Maraş’a selam götürür

Bir On iki Şubat, bir yıldan büyük
Kalmadı çok şükür ne zincir, ne yük
Berit’ten Ilgaz’a bir alageyik
Seker taştan taşa, selam götürür

Bir bulut kabarır iki dağ boyu
Yüklenir yağmuru, karı doluyu
Gezer yayla yayla Anadolu’yu
Bir baştan, bir başa selam götürür

Uyanır Yörüğü, Lazı, Afşarı
Bir eyler zeybeği, horonu, barı
Aydın ovasının ılık rüzgârı
Efeden dadaşa selam götürür

Kırım’da şimşektir çakar bir yıldız
Kars’tan Fergana’ya bakar bir yıldız
Kerkük’ten Tebriz’e akar bir yıldız
Gardaştan gardaşa selam, götürür

Bir şehir.. köy, oba mahalle, çarşı
Çarpışır düzenli orduya karşı
Ve soylu bir destan kurtuluş marşı
Güneş, kurda kuşa selam götürür

Şiir: Abdurrahim Karakoç

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Bozkır Merkez Cumhuriyet İlk Öğretim Okulu Küçük kız ve erkek kategorilerinde Konya İl birincisi olmuştu. Bu durum öğrencilerde alışkanlık yapıyor ki her kaıldığı turnuvada artık zirveye çıkıyor bu kez ilçede düzenlenen voleybol turnuvasında zirveye kuruldu.

Bozkır İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün düzenlemiş olduğu 2009-2010 Eğitim-Öğretim yılı yıldız kızlar voleybol turnuvası Bozkır Merkez Cumhuriyet İlk Öğretim Okulu’nun BOZKIR ŞAMPİYONLUĞU ile sonuçlandı.

www.denizhaneken.com dan aldığımız bilgilere göre; Bozkır Merkez Cumhuriyet İlk Öğretim Okulu 26 Mart 2010 tarihindeki V.K.Katıtaş İ.Ö.O. müsabakasını rahat bir oyunla 3-0 kazanmış, 29 Mart 2010 tarihinde oynanması planlanan Sarıoğlan Y.İ.B.O. müsabakasını da rakibin maçlara çıkmamasından dolayı 3-0 kazanmış, 31 Mart 2010 tarihinde oynadığı Derviş Mustafa Öztunç İ.Ö.O. müsabakasınıda kaliteli ve çekişmeli bir oyun sonunda 3-0 kazanarak İLÇE ŞAMPİYONU olmuştur.

2009-2010 EĞİTİM -ÖĞRETİM YILI YILDIZ KIZ VOLEYBOL TAKIMI

GÜLAY AK

EBRU DEMİRTAŞ

BÜŞRA BOZKURT

ÖZGÜ KARACA

GÖNÜL AĞAR

AYŞE TOK

AYŞENUR KARAGÖZ

CEMİLE DEMİREL

TUBA ŞAHİN

Bozkır Merkez Cumhuriyet İlk Öğretim Okulu şanın ve şerefinle hep zirveye doğru koş bu yolda asla yalnız yürümeyeceksiniz,

BOZKIR MELEBEKLERİ yolunuz açık olsun

11.04.2010

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

İki hafta önce Bozkır da oynanan müsabakada olay çıkaran taraftarımızın şimdi Bozkırımıza nasıl bir kötülük yapmış olduklarını iyi algılamaları gerektiği birkez daha ortaya çıkması açısından önemli olduğunu düşünüyorum.

Ben sporun içinde bir kişi ve hayatını spordan kazanan bir öğretmen olarak hatta şunu ilave edeyim Meram Kozağaç Spor Kulübü’nün nacizhane başkanı olarak burada şu görüşümü ifade etmek istiyorum:

Bozkır hangi kümede oynarsa oynasın başarılı olsun veya olmasın bunların hiç bir önemi yoktur benim çinin önemli olan şudur:

1. Bozkırın çocukları oynayabiliyor mu?

2. U 13, U14, U15, U16, U17 ve U 19 kateğorilerinde Bozkırın çocuklarına altyapı imkanı verebiliyor mu?

3. İlçemiz okullarıyla koordineli organizasyonlar yapabiliyor mu?

4. Bozkırın çocuklarından futbolcu yetiştirip profesyonel takımlara oyuncu gönderebiliyor mu?

5. Bozkır Genlerbirliği Spor Kulübünü Konya genelinde imaj olarak sempatik hale getirebiliyor mu?

Bu duygu ve düşüncelerle Bozkırımıza ve spor camiamıza gelecek yıllar için başarılar diliyorum.

28.03.2010

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Hemşerimiz Hasan Ali Durtuluk’u bu başarısından dolayı tebrik eder başarılarının devam etmesini diliyorum.

26.03.2010

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com