Muammer Tunahan

Her ne kadar unutmak için elimizden geleni yapsak, hatırladığımızda içimiz burkulsa, onların bıraktığı değerlere sahip çıkamasak, sevgi ve hatıralarını yüreğimizde öldürsek bile, onları görecek gözü, duyacak kulağı ve hissedecek kalbi olanlar için ilahi mesajdan da anlaşılacağı üzere “Onlar diridirler” ölü olan bizleriz. Şehitler ve geride kalan ailelerinin çok konuşulduğu bu günlerde unutulmuş bir kahramanı şahadetinin 14. yılında hatırlamak ve sizlerle tanıştırmak istiyorum.

Onun adı, Konya’da bir elektrik trafosuna verilmiş (!)

Babam ile Alandaki bahçemizde gezerken; “Şu dönümdeki ağaçları ilk çocuğum olduğu zaman, şunları yağmurlu bir havada, şu erikleri ince ince yağan kar altında ve şu ağaçları sen askerdeyken diktim”. Gibi geçmişi yâd eden sözlerle bahçedeki meyve ağaçlarını anlatır. Hani “Mecnun’un yanında duran hep Leyla’yı duyarmış” derler ya onun gibi o yetmiş beşlik koça çınar bahçesini değil aşkını anlatır. O sözlerini hep “bu bahçe sevgi ve sabırla büyüdü” diye bitirir. Benim Read More…

Çocukların yersiz ve zamansız isteklerini yerine getirmede anne baba olarak, nedense çocuklarımıza hayır diyememekteyiz.
Anne baba olarak evin ve kendimizin temel ihtiyaçları dururken sırf onlar üzülmesin yada ağlamasınlar diye onların olmadık istediklerine hayır deme yerine evet demekteyiz. Yâda kalpleri kırılması, arkadaşlarının yanında mahcup düşmesin diye zamansız isteklerine hayır diyememekteyiz. Oysa çocuklar, anne babalarının olduğu kadar toplumsal kuralları ve kendi sınırlarını ancak yerinde ve zamanında onlara verilecek bir hayır cevabıyla öğrenebilmektedir.