Muammer Tunahan

Bismillahirrahmanirrahim Selamun Aleyküm sevgili anneciğim saygıdeğer babacığım 08.09.1994 tarihinde sizden ayrıldıktan sora Adana’dan otobüse binip Tunceli’ye giderken uyuya kaldım. Rüyamda Gaziler etrafıma toplanmış sohbet ediyorlardı kalk! Daha ne yatıyorsun senin hakkında talep etmiş olduğumuz karar kabul edildi başka talebin var mı arkadaşlarım var dedim. Biz artık gerisine karışmayız kararı sen ver sana yetki verdik dediler. Birden uyandım hayırdın inşallah dedim ve hemen bir FATİHA’yı okudum rahatladım.

Çocukluğum Bozkır, Dere ve Çağlayan Kasabası’nda geçmiştir. O yıllarda futbol oynamaya hiç doymazdık. Emmioğlu Deniz’in güzel bir topu vardı. Hakiki deriden yapılmış, çok dayanıklı olduğu için uzun süre oynamıştık. Fakat emmioğlum futbolu iyi oynayamadığı gibi çokta kaprisliydi. Ancak top onundu.

Almanya’da İslâm Dini’nin (Yahudilik ve Hıristiyanlık gibi) resmi bir din olarak tanınması ile ilgili bir anket düzenlenmektedir… Maalesef  ankette HAYIR oyları önde gitmektedir. İslâm Dinî’nin Almanya’da resmi bir din olarak tanınması için aşagıdaki linkten ulaşacagınız sitede

Anadolu bozkırlarının yüzlerce yıl önce olduğu gibi yeniden ardıç ormanlarıyla kaplanması en büyük hayalimizdir. İç Anadolu ve Doğu Anadolu gibi kıraç arazilerde çok az su ile yaşayabilecek en uygun ağaç türünün ardıç ağacı olduğunu bilimsel araştırmalar ortaya koymuştur. Fakat ardıç ağacını diğer ağaçlardan ayıran en önemli özelliğinin, tohumlarının doğal yollarla çimlenmesinin mümkün olamamasıdır.

“Görüyorum ki; evleriniz Rum Kayzeri’nin evlerine, lükse hayranlığınız Kisra’nın tutumuna, servet peşinde koşmanız Karun’un anlayışına, saltanatınız Firavun saltanatına, nefsleriniz Ebu Cehil nefsine, gururunuz Ebrehe’nin gururuna, yaşayışınız sefillerin yaşayışına benziyor. Allah için söyleyin bana, Muhammedi’den olanlar nerede?”

Okşayıcı yağmuruyla ve tatlı güneşiyle Nisan ayı gelmiş, pırıl pırıl gök, cıvıl cıvıl kuşlar, meleşen kuzular, vızır vızır arılar, yem yeşil çimenler, şırıl şırıl dereler ve rengârenk çiçeklerle biz çocuklar için Bozkır ve Çağlayan Kasabası cennet gibiydi. Nihayet öğretmenimizden beklediğimiz müjdeyi aldık.

Bir İbrahim misali onun yoluna kurban edeceğiniz “İsmailiniz” sizleri “HALİL” olma mutluluğuna eriştirsin. Bayramınız mübarek olsun.

Okulumuzun bahçesinde öğrencilerden çok ağaç vardır ve her fırsatta öğrencilerime ağacın faydalarını nakletmekteyim. Bu yazımda her biri ayrı bir değer olan ağaçlarımızdan iki tanesinin hikâyesini anlatmak istiyorum.

Birkaç yıl önce bu yazıyı yazıp Bozkır Postası Gazetesine köşemde yayınlansın diye yollamıştım yazı işleri müdürü Yunus Bey yazının içeriğinde ismi geçen kişi ve kuruluşlar açık yazılmış mahkemeye verirler bayağı bir uğraşırız demiş ve yazıyı geri çekmiştim. Akşam haberleri izliyordum ki yazıma konu kişi her türlü çirkinliği sergilemesine rağmen milli, İslami, ahlaki ve ilkeli yayıncılıktan nasiplenmemiş medya tarafından şımartılan soytarı devirdiği çamlara bir yenisini daha eklemiştir.

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu hayatımıda önemli bir iz bırakmış ve EFSANE olmuştur. Okulu okul yapan müteha İT in demirinden çimentosundan çaldığı çürük binası değil yürekleri sevgi dolu, fedekar, samimi öğretmen ve öğrencileridir.

Bayramlar,milli ve dini duyguların, inançların, örf ve adetlerin uygulanıp sergilendiği, bir toplumda millet olma şuurunun şekillendiği, kuvvetlendiği günlerdir. Hep bir arada, sevgi dolu ve huzurlu nice bayramlar geçirmek dileğiyle, Ramazan Bayramının Milletimize, İslam alemine ve tüm insanlığa hayırlar getirmesini diliyorum.

Rahmetle andığım Kerim Dayımın (Kerim EL) lafı açıldığında Mamakta yaşadıklarını anlatırdı. Bazen onunla tv izlerken o yıkılası Mamak’ta tanıdığı arkadaşlarını görünce gözleri buğulanır o günlere doğru yol alırken bir hüzün yumagı anlatırdı. O yiğitlerin karanlığa gömülen çığlıklarını. Hep şöyle derdi Mamak’ta geceleri işkencede bağıran arkadaşların seslerinden hiç uyumazdık ….. Ah! işkenceler ! Hakaretler! Zulümler!

Mamakta işkence görmedim ama rahmetle andığım Kerim Dayımın Mamakta yaşadıklarını anlatırdı, dahası değer verdiğim bir çok dostumun bir zamanlar mecburi ikametgahı olması sebebiyle birinci ağızdan yapılan insanlık dışı işkenceleri aşagılamaları çok duydum bu serencamı anlatan bir şiiri sizlerle paylaşıyorum… Mamak’ta Oğullar işkencede… Analar ağlamakta. Körpe yüreklere kan… Gencecik rüyâlara gözyaşı damlamakta.

–Mamak Zindanlarında Sabah namazını eda ederken kafasına dipçikle vurularak şehit edilen Hüseyin Kurumahmutoğlu’nun aziz hatırasına… 14 Temmuz 1987. Bir yiğit, bir şehit gömdük toprağa… O, Ayhan Bülbül gibi, Artova’lı Davut gibi ve daha nice niceleri gibi komunist kurşunlarıyla düşmedi yere. Onun yolculuğu evinde sıcak yorgandan da olmadı. Mustafa, Fikri, Cevdet; onaltı, onaltı kurban gibi yağlı urgandan da olmadı.