Selamun Aleyküm sevgili anneciğim saygıdeğer babacığım 08.09.1994 tarihinde sizden ayrıldıktan sora Adana’dan otobüse binip Tunceli’ye giderken uyuya kaldım. Rüyamda Gaziler etrafıma toplanmış sohbet ediyorlardı kalk! Daha ne yatıyorsun senin hakkında talep etmiş olduğumuz karar kabul edildi başka talebin var mı arkadaşlarım var dedim. Biz artık gerisine karışmayız kararı sen ver sana yetki verdik dediler. Birden uyandım hayırdın inşallah dedim ve hemen bir FATİHA’yı okudum rahatladım.

Şimdi rüyamın yorumunu yapıyorum. Ana baba ellerinizden kardeşlerimin gözlerinden öperim Allaha emanet olun yar yaradan yardımcınız olsun.

ANAMA SÖYLEYİN

Çok gezdim dolaştım gurbet diyarda

Anama söyleyin kara giymesin

Ana mektup yazdım yolda postada

Anama söyleyin kara giymesin.

Ağlamak sızlamak eylemez fayda

Alına yazılan silinmez asla

Gaziler toplanmış diller duada

Anama söyleyin kara giymesin.

Şu vatan uğruna canımız feda

Şehitler sarılı al bayrağım

Tekbirler dualar arşı âlada

Anama söyleyin kara giymesin.

Dostlar gelecek hep posta posta

Çok selam söyleyin eşe dosta

Hep şükür eyleyin olmayın yasta

Anama söyleyin kara giymesin.

Tüm arkadaşlara haber eyleyin

Benim sözlerime dikkat eyleyin

Bu arzu halimi heder etmeyin

Anama söyleyin kara giymesin.

Buminhan uykudan uyanır coşar

Deste deste gülle melekler koşar

Müjdeli haberi duyanlar şaşar

Anama söyleyin karalar giymesin

Buminhan TEMİZKAN

Tarih Öğretmeni

Mektubu yazma tarihi: 09.09.1994 TUNCELİ

Şehadeti:11.09.2001

Çocukluğum Bozkır, Dere ve Çağlayan Kasabası’nda geçmiştir. O yıllarda futbol oynamaya hiç doymazdık. Emmioğlu Deniz’in güzel bir topu vardı. Hakiki deriden yapılmış, çok dayanıklı olduğu için uzun süre oynamıştık. Fakat emmioğlum futbolu iyi oynayamadığı gibi çokta kaprisliydi. Ancak top onundu.

Mahalle çocuklarıyla futbol oynamak için bir araya geldiğimizde Deniz’in gönlünü yapmak için ne gerekirse yapardık. Onun gönlü olsun diye takımlarımızı bile diğer çocuklar gibi alışıp teker teker seçmezdik. Önce Deniz seçer, kötü oyuncular bana kalırdı.…

Artık, bu şartlara da maç yapmaya alışmıştık. Takım arkadaşlarıma öncelikle sonuç ne olursa olsun dürüst oynamamızı ve birbirimize yardım etmemizi söylerdim. Ölümüne oynar, çoğu zaman zorda olsa kazanırdık. Hele bir keresinde maçın hemen başında arka arkaya golleri sıraladım. O gün kralı gelse durduramazdı Emmioğlunun kaprislerini kim dinler maç bir anda 4.0 oluverdi. Emmioğlu Deniz topunu kaptığı gibi evlerine kaçtı. Arkadaşlar bana kızarak:
—Ule! Oğlum ne acelen var şöyle alıştıra alıştıra atsana.

Bu ne ilk ne de son kaçışıydı. Maçlarda bütün penaltı ve serbest vuruşları o yapardı. Ayıp olmasa bizimkileri de atacaktı. Hani gazara biri gol olsun o gün havasından geçilmezdi.

Şimdilerde yürümeye bile zorlandığım, maçları yaptığımız ULUSEKİ MEYDANI yamaç ve taşlıydı. Ama bize sanki Şükrü Saraçoğlu Stadı gibi gelirdi.

Kendi aramızda yaptığımız maçların fazla önemi yoktu. Asıl maç; Bizim Ahmetli (Çarşamba Çayı’nın doğu tarafı) ve Çat Mahalleleri (Batı tarafıydı) arasında olan maçlardı. Takım oyuncularının evleri çayın ne tarafında ise ancak o mahallenin takımında oynaya bilirdi. Bu kural hiçbir zaman değişmedi hatta büyük ağabeyler bile aynı kuralla oynarlardı.

Çat tarafının iyi oyuncuları vardı: Uğur, Erdal, İsmet, Barış, Ulaş, Mahir ve kaptanları Dursun Dayının Abdullah ama en ufak şeyde kavgaya hazırlardı. Bizim Ahmetli Mahallesi’nde de güzel top oynayan çocuklar vardı: Ziya Emmimin Savaş, Kara Mehmet. Muhsin, Ufuk, Recep, Habalı’nın Mehmet Ali, Danı’nın Ahmet, Semercinin Mustafa (Karaliç) ve ben daha ismini şu an hatırıma gelmeyen birçok arkadaş vardı. Emmioğlu Deniz bu takımın yedeği bile olamazdı. Ama top onun topuydu…

Maça, mecburen onunla başladık. Ama bu sefer ortada bir tepsi ‘’ŞAM BALI’’ vardı. Karşı taraf koşuyor topa basıyor bizim emmioğlu kız gibi etrafa fiyaka yapıyordu. Tam o sırada kaptırdığı top kalemizde gol olmuştu. ŞAM BALI karşı tarafa mı gidecekti ne?

Takımı topladım Deniz yokmuş gibi oynayalım, herkeste biraz koşsun bakın o zaman kazanırız, bizden sonra ağabeylerin maçı var iyi oynayanlardan birkaç kişi takımlarına alacaklarmış dedim. Bu ara gazıyla maça fırtına gibi girdik adeta tek kale oynuyorduk. Gol sağanağı başlamıştı. Maç bir anda 6:2 oluverdi. Maçın bitişiyle hepimiz tek vücut bağırıyorduk:
Devlet demir yolları!…
…
İşte o günlerde; Adnan Menderes Ağabeyim Aydın’dan pamuktan gelmiş, bana da bir futbol topu getirmişti. O gece sevinçten kucağımda topla uyumuşum. Rüyalarımda bile top oynuyor, gol diye bağırmışım. Kendi sesime uyandım. İlk defa topum oluyordu. Artık emmioğlunun kaprisine katlanmadan uzun süre oynadık. Bir gün sert bir şut çektim top vardı emmioğlugilin camı kırdı. Emmioğlu Deniz’in EBESİ (Babaannesi) topumuzu kesti, amcam annesine Allah’ı var çok öfkelendi. Ama olan bizim topa olmuştu. Emmioğlunun kuralları tekrar devreye giriyordu.

…
İleriki yıllarda TON TON AMCA (Özal) Başbakan olmuştu. Bakkallarda kalitesiz ama ucuz toplar satılmaya başlamıştı. Her maçtan önce aramızda para toplayıp top alıyorduk. Böylece, Emmioğlu da yedeğe düşmüştü.

Hepimiz büyümüştük. Annelerimizin tabiriyle: Herif olup kravat takmıştık. (Lise yılları) Ancak futbol bizim için ekmek ve sudan daha önemliydi. Ders çıkışı her gün, Çayır Harman da (Soğuk hava deposunun önü) top oynardık. Maç sonucunu akşam ezanı belirdi. Bazen de Mehmet Vapur’un annesi taşla değnekle bizi kovalayarak maçı yarısında bitirirdi. Emmioğlu yoktu ama onun gibi düşünenler aramızdan hiç eksik olmazdı. Yenilen takım oyuncularından biri topu alır ortadan keserek ikiye bölerdi. Yarısı sizin yarısı bizim diye ortaya atardı. Bu kuru inat yüzünden her gün yeniden top almak zorunda kalırdık. Kesileceğini bile bile…

…
Geçen hafta sonu annemi ziyaret için Köye gitmiştim Emmioğlu da Antalya’dan gelmiş, yine eski günlerde olduğu gibi maç teklif ederek meydan okudu. Şöyle geriye doğru bir baktım: Bu futbol sevdası yüzünden kolum, bacağım kırılmış, kafamda en az on yerinden delinmiş, gerisi şöyle dursun annemden yediğim sopa cabası. Ama ne olursa olsun güzel maçlar yapmıştık. Bu arada ilave edeyim, güzel futbol oynamamı da Emmioğlu Deniz’e ve kaprislerine borçluyum.

Emmioğlu Deniz ile oturup yer ve zamanı belirledik. Bu büyük maçı Bozkır’da Ağustos ayının dördüncü Pazarı yapacağız. Tüm eski dostlara haber verdik onlarda gelecek. Bütün hemşerilerimizi maçımıza bekliyoruz. İnşallah önceki maçlarda yaptığımız taktik hataları bu sefer yapmayız.

Sevgili dostlar ben yine de maça yedek bir topla gidelim diyorum. Vallahi bizim Emmioğlu Deniz’in sağı solu belli olmaz benden uyarması!…

NoT: Bu yazım 31/03/2008 yılında Bozkır Postası Gazetesi’nde yayınlanmıştır.

http://www.bozkirpostasi.com.tr/index.php?page=kose&id=4&xid=121

Muammer TUNAHAN

Meram Gödene Toki İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Maalesef  ankette HAYIR oyları önde gitmektedir. İslâm Dinî’nin Almanya’da resmi bir din olarak tanınması için aşagıdaki linkten ulaşacagınız sitede

Ja kısmını işaretleyip  Zur Auswertung düğmesine basınız lütfen…

http://www.tagesschau.de/inland/wulffrede112.html

Muammer TUNAHAN

Meram Gödene Toki İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Ardıç tohumlarının ARDIÇ KUŞLARI tarafından yenilmesi sonucu midesinde kimyasal bir reaksiyon görmesi ve dışkı yoluyla toprakla buluşması ile çimlenme meydana gelebilmektedir. Sadece çimlenmesini sağlamakla kalmayıp, ağaç dikmenin imkânsız olduğu, yalçın kayalıklara bile dışkılarını yaparak tohumları oralara kadar taşırlar. Ardıç ağacı ile ardıç kuşları arasındaki bu İLAHİ İLİŞKİ sayesinde, ardıç ormanlarının sürekliliği sağlanabilmektedir.

En şerefli varlık olarak yaratılan insanın orman ve çevreye verdiği zarara karşılık, ardıç kuşlarının yüklendiği görev arasındaki çelişki ibretlik bir hadisedir. İşte tam burada Üstad Necip Fazıl’ın şu mısraları aklımdan geçiyor:
…

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal!
Hamallık ki, sonunda ne rütbe var ne de mal!
…

Son yıllarda yapılan bilimsel çalışmalarla bilim adamlarımız suni yöntemlerle ardıç tohumlarının çimlenmesini sağlamış olmalarına rağmen Anadolu’nun sarp ve dağlık mevkilerine ağaç dikme imkânımız olmadığı gibi normal arazileri de ağaçlandırmanın büyük masrafları karşılamak yerine bu kuşların üremelerini kolaylaştırmalıyız.

Bozkır’ın da dağlık bir araziye sahip olduğunu düşündüğümüzde yeşil bir çevre için tek umudumuzun ardıç kuşları olduğunu unutmayalım. İlçemizin simgeleri arasında bulunan ardıç ağaçlarının doğal yolla yayılması sağlayan ardıç kuşlarının; başı gri, sırtı kahverengi, kuyruğu siyah, göğsü beyaz olup üzerinde damla gibi siyah lekeler vardır. Uzunluğu 26 cm kadar olup, halk arasında “CIRRIK” “CULLUK” da denilmektedir.

Ardıç kuşlar korunma altına alınmasına rağmen, birçok yerde eti için avlandığını bilinmektedir. Bozkır ve civar köylerinde de Tüfekle ve sepetle avlandığı konusunda duyumlar almaktayım. Özellikle sepetle günde 50–60 civarında kuş yakaladıklarını hünermiş gibi anlatanlara şahit oldum. Hatta kaçak yollarla Cuma Pazarına getirip satanlar da olduğunu duyuyorum.

Avlanmanın önüne geçmek amacıyla Orman Genel Müdürlüğü çeşitli faaliyetlerle bilgilendirme çalışmaları yapmaktadır. Fakat konu sadece onlara bırakılacak kadar basit olmadığı ortadadır. İl, ilçe, okul müdürlükleri, belediyeler ve muhtarlıklar vasıtasıyla bu konuda vatandaşların bilgilendirilmesi gerekmekte hatta Müftülüklerimizin de bu konuda Cuma Hutbeleriyle insanlarımızı bilgilendirmesinin yararlı olacağını düşünüyorum.

—Lütfen! Bozkır’ın umudu ardıç kuşlarını koruyalım
—Lütfen! Ardıç kuşlarını avlayanları yetkililere ihbar edelim.

Sizleri güzel bir ardıç ağacı görüntüsünden Bozkır manzarasıyla baş başa bırakıyorum.

NOT: Bu Fotoğraf arkadaşım, S.Ü. Yabancı Diller Y.O. Öğretim Görevlisi Sayın Ersen Vural tarafından çekilmiş ve aynı üniversitede Öğretim Görevlisi olan arkadaşım Abdullah Akdam’ın 16 yıl önce verdiği bir hatıradır.

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

(Yahya Bin Muaz)

Muammer TUNAHAN

Meram Gödene Toki İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

Okşayıcı yağmuruyla ve tatlı güneşiyle Nisan ayı gelmiş, pırıl pırıl gök, cıvıl cıvıl kuşlar, meleşen kuzular, vızır vızır arılar, yem yeşil çimenler, şırıl şırıl dereler ve rengârenk çiçeklerle biz çocuklar için Bozkır ve Çağlayan Kasabası cennet gibiydi. Nihayet öğretmenimizden beklediğimiz müjdeyi aldık.

Çocuklar bu Pazar Söğüt Yaylasına kır gezisine gideceğiz Kayapınar Köyü İlkokulu da gelecek müsabakalar yapacağız. Sizden özellikle güreşte başarı bekliyorum. Biliyorsunuz güreş Ata sporumuzdur. Herkes hazırlığını yapsın. Fakir arkadaşlarımızı da düşünmüş olmalıydı ki beslenmemize abartıcı şeyler koymamamız için bizi tembihledi. Biz sevinçten çığlıklarla sokağa fırladık. Acaba Pazar günü gelecek miydi? Ve geldi. Üçerli sıralar halinde düştük yollara öğretmenimiz zaman zaman yolda molalar veriyor ve bize tabiattan ve tabiatın yaratılışından örnekler veriyordu.

O gün, güreşte biz, futbolda da komşu köy ilkokulundaki arkadaşlar kazandı. Çok güzel bir gezi oldu. Kır çiçekleri topladık, yakartop, birdirbir ve saklambaç oynadık. Söğüt Pınarının donduran suyunun başında yemeklerimizi yedik. İkindi üzeri komşu köy ilkokulundaki arkadaşlarla vedalaşıp yola düştük. Yolu yarılamıştık ki hava karardı.
Öğretmenimiz:
—Çocuklar bu mevsimde havaya güven olmaz. Öncelikle yağışlı havalarda; çukurlarda, dere yataklarında ve vadilerde bulunmamız tehlikelidir. Adımlarınızı sıklaştırın bakalım! Demişti. Başımıza gelecekler kalbine mi doğmuştu ne?

Ani bir fırtına çıktı ve dolu yağmaya başladı. Tam Yuvalca yokuşunu inmiş aşağı köprüye varmıştık, ahşap derme-çatma köprüden karşıya geçiyorduk ki ne görelim? Yukarıdan çamur rengi seller bize doğru geliyordu.
Öğretmenimiz:
—Çocuklar dere yatağından uzaklaşın ve olduğunuz yerde kalın diye bağırdı.

Ama birinci sınıf öğrencisi küçük Ali dinlemedi. Telaşlandı ve koşarak bizden yana geçmek istedi. Tam o köprünün üzerindeyken sel köprüyü aldığı gibi sürüklemeye başladı. Biz çok şaşırmış çığlıklar atıyorduk. Öğretmenimiz Ali’yi kurtarmak için koştu ve suya atladı. Arada sırada suya batıp çıkan Ali’yi yakalamıştı ki ayağı mı kaydı ne? Ne oldu bilmiyoruz, öğretmenimizle küçük Ali’yi bir iki defa daha suya batıp çıkarken gördük ve bir daha göremedik.
Hava kararmış arka arkasına şimşekler çakıyor karanlığın bağrına iniyor yolumuzu aydınlatıyordu. Bütün arkadaşlar çığlık çığlığa köye doğru koşuyor, sınıf başkanımız en önden köye ulaşmış haber vermiş, herkes yayla yoluna koşmuştu. O gün eve gece yarısı vardık ama Ali ve öğretmenimiz olmadan.

İkinci günü yağmurla beraber sularda durulmuş, sabahın ilk ışıklarıyla herkes çayda onları arıyordu. Babamda arayanlar arasındaydı. Mantakı da bir Söğüt ağacının çatalına takılmışlar Ali öğretmenimizin kucağında imiş, babam dedi ki o ölürken bile öğrencisini bırakmamış öylece kucağındabasmış… Büyük insandı vesselam diyerek anlatıyor hıçkırıklarını tutamıyordu.

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

muammertunahan@hotmail.com

© www.muammertunahan.com

“İsmailiniz” sizleri “HALİL” olma mutluluğuna eriştirsin.

Bayramınız mübarek olsun.

Okulumuzun bahçesinde öğrencilerden çok ağaç vardır ve her fırsatta öğrencilerime ağacın faydalarını nakletmekteyim. Bu yazımda her biri ayrı bir değer olan ağaçlarımızdan iki tanesinin hikâyesini anlatmak istiyorum.

Sözünü ettiğim bu ağaçlar dikilirken birbirine yakın dikilmiş adeta birbiriyle yarışmakta olan ceviz ve söğüt ağacıdır. Sürekli gözlem yapıyorum dikkatimi çekiyor; Ceviz, söğütten birkaç yıl sonra dikilmiş aradaki farkı kapatmaya çalışır gibi söğüt o kadar arsız ki devamlı cevizin alanına tecavüz edip üzerine çullanarak güneşle buluşmasını engellemektedir. Ceviz bu durumdan kurtulmak için çırpınmakta rahatsızlığını duruşuyla, yapraklarıyla velhasıl vücut diliyle anlatmaktadır. Bizim söğüt laftan anlamaz ki vücut dilinden anlasın onun için varsa da yoksa da kendisi, komşu hakkı falan gözetmez hakka hukuka da pek eyvallah etmez.

Bu vaziyet okul müdürümüzün de dikkatinden kaçmamış olmalı ki geçen hafta bir testere getirmiş bana da şöyle bir ricada bulundu:
—Hocam şu testereyi al boş vakitlerinde ağaçlarımıza güzel bir budak yaparsanız sevinirim!

O da benim gibi Bozkırlıdır o sebepten bu tür işleri pek sever bazen beraber yaparız. Bu rica üzerine önce söğütlerin o etrafa taşan dallarını kesmekle başladım buli gözlem yapıyorum dikkatimi çekiyor; Ceviz, söğütten birkaç yıl sonra dikilmiş aradaki farkı kapatmaya çalışır gibi söğüt o kadar arsız ki devamlı cevizin alanına tecavüz edip üzerine çullanarak güneşle buluşmasını engellemektedir. Ceviz bu durumdan kurtulmak için çırpınmakta rahatsızlığını duruşuyla, yapraklarıyla velhasıl vücut diliyle anlatmaktadır. Bizim söğüt laftan anlamaz ki vücut dilinden anlasın onun için varsa da yoksa da kendisi, komşu hakkı falan gözetmez hakka hukuka da pek eyvallah etmez.

Bu vaziyet okul müdürümüzün de dikkatinden kaçmamış olmalı ki geçen hafta bir testere getirmiş bana da şöyle bir ricada bulundu:
—Hocam şu testereyi al boş vakitlerinde ağaçlarımıza güzel bir budak yaparsanız sevinirim!

O da benim gibi Bozkırlıdır o sebepten bu tür işleri pek sever bazen beraber yaparız. Bu rica üzerine önce söğütlerin o etrafa taşan dallarını kesmekle başladım buli gözlem yapıyorum dikkatimi çekiyor; Ceviz, söğütten birkaç yıl sonra dikilmiş aradaki farkı kapatmaya çalışır gibi söğüt o kadar arsız ki devamlı cevizin alanına tecavüz edip üzerine çullanarak güneşle buluşmasını engellemektedir. Ceviz bu durumdan kurtulmak için çırpınmakta rahatsızlığını duruşuyla, yapraklarıyla velhasıl vücut diliyle anlatmaktadır. Bizim söğüt laftan anlamaz ki vücut dilinden anlasın onun için varsa da yoksa da kendisi, komşu hakkı falan gözetmez hakka hukuka da pek eyvallah etmez.

Bu vaziyet okul müdürümüzün de dikkatinden kaçmamış olmalı ki geçen hafta bir testere getirmiş bana da şöyle bir ricada bulundu:
—Hocam şu testereyi al boş vakitlerinde ağaçlarımıza güzel bir budak yaparsanız sevinirim!

O da benim gibi Bozkırlıdır o sebepten bu tür işleri pek sever bazen beraber yaparız. Bu rica üzerine önce söğütlerin o etrafa taşan dallarını kesmekle başladım budağa; söğüt o kadar kızdı ki anlatamam sinirinden ağladı. Öğrencilerim bana; hocam söğüt ağacını doğradınız ama cevizden bir dal dahi kesmediniz torpil geçiyorsunuz? Neden? Diye laf atmaya dursun gerçekten söğütte dal bırakmamışım. Ceviz onun baskısından kurtulduğuna sevinmiş olmalı ki çaktırmadan elinde avucunda ne kadar meyvesi varsa bize ikram etti.

Söğüt dallarıyla yaptığı haksızlık yetmezmiş gibi kökleri de boş durmaz su konusunda onların istihkakına ayrılmış suyun yüzde doksanını söğüt ağacı içmekte cevize ancak can suyu kalmaktadır. Söğüt su içerken gösterdiği gayreti karşın çok cimridir hasat zamanında o ortaya hiç bir şey koymaz ondan anca düdük yapılır artık o düdükleri de bizim çocuklar öttürmez. Mobilyası, kerestesi de olmaz yaksan adam gibi ısıtmaz velhasıl bol bol duman çıkarır.

Ceviz ağacının eli açıktır. Ondan öyle güzel meyveler dökülür ki birçok derde deva, yemeye doyum olmaz. Ona tekme atarsın o sana ceviz ikram eder, taş atarsın ikram, rüzgâr eser ikram, değnekle vursun o yine ikramını eksik etmez onun eli açıktır.

Söğüt, cevize yakın komşu ama insan ağırlamakta çok uzak… Ceviz, yaprağını kızlarımızın narin ellerine kına, gövdesini de sevgi, aşk ve göz nuru ile nakşettikleri cehizlerine sandık yaparak ömür boyu bağrında sımsıcak muhafaza eder bedelsizce…

Söğüt ağacını kesince tahtasında fesat boşlukları, cevizde ise kıvrım kıvrım desenler şekiller ortaya çıkar. Söğüt her türlü haşaratı koruyup kollar onlarla çok içli dışlıdır fakat ceviz asildir ite kopuğa fazla yüz vermez ki ona sokulamazlar.
Cevize olan sevgimi Bozkır End. Mes. Lisesi Ağaç İşleri Öğretmenimiz Kadir Hakyemez’e borçluyum. O eli öpülesi her zaman mobilya için cevizin çok değerli olduğunu anlatır dururdu. Bu sebepten okulumuzdaki ceviz ağacına bakınca hep onu hatırlıyorum.

Her sabah ceviz ağacının gölgesinde öğrencilerim Beden Eğitimi dersi için beklerler hepsin tarzı ayrı bazıları söğüt ağacı meşrepli bazıları da ceviz ağacı, bazıları gürgen kadar sert hani onların tek tip olmasını da istemiyorum ama cevizin güzelliklerini de anlatmaktan vazgeçemiyorum.

Söğüt ağacını çok hırpaladığımın farkındayım aslında ağaçların hepsi güzeldir ama siz yinede ceviz ağacı gibi olunuz.
Selam ve dua ile…
muammertunahan@hotmail.com

Asıl olaya bundan sonrasıdır şimdiye kadar yaptıklarını görmezden gelenler bu gün onu kapı önüne koymuşlardır. Tanımlamakta güçlük çektiğim kendisini komedyen olarak topluma sunan bu soytarının farklı farklı TV ve programlarda yaptığı adiliklerden birkaç örnekler vererek kepazeliklerinin yıllarca espiri olarak nasıl topluma sunulduğunu açıklamak istiyorum

• Canlı yayında mankenin göğüslerine bakmalar.
• Başka bir Özel TV’de Canlı yayında bir erkek yarışmacının donunu indirmek suretiyle erkeklik organını tüm Türkiye’ye izletmeler.
  • Programın bayan konuğunun ten çorabını indirmeler.
  • Kazandığı cep telefonu bir bayan yarışmacının göğüsleri arasına sokmalar.
  • Geçen hafta İzmir’den bir canlı yarışmacı aileyi konuk etti. Yarışmacının dördüz çocuğu olduğunu gösterdiler. Adamın yüzüne karşı canlı yayında bu çocukların annesi nerede diye sorduktan sonra ekrana çıkan hanımına bakarak “bu dört çocuk bu kadından nasıl çıktı ya(!)” diyecek kadar iğrenç ifadeler.
  • Hamile bir yarışmacının karnını burnunu ellemeler.
  • Programına katılan bir konuğun soyadı Top imiş o konuğa uzun süre “TOP! TOP! TOP!” diye bağırarak aşağılamalar.
  • Asena’ya ve muhabir kıza karşı tavırları?
  • Geçen izliyorum Zahide isimli bayanı yere yatırdı dokunmadık yeri kalmadı.
  • Hele hele Carfur tanıtımını yapan kızın etegini kaldırması iyi iğrençti.
  • Bir programında ise Ali Poyrazoğlu ile alakalı dedikleri inanılır şeyler değil ve yıllar önce böyle sanata tükürürüm diyen bir siyasiye ilgili kişi tvlerde söylemedik laf bırakmamıştı ama şimdi hiçbir cevap gelmedi.
  • Yine bir yarışmacı şu harfleri verdi: S K M E canlı yayında bu harflerin arasına uygun harflerin yerleştirilmesi ile ortaya bir müstehcen bir kelime ortaya çıkıyor bunu bir hüner saymak gibi daha birçok rezillik var ama bu kadarı yeterlidir.

Bazılarınız “hocam elinde kumanda izleme” diyordur.

Böyle seviyesiz bir konuyu köşeye taşımaktan hicap duyuyorum.

Artık televizyonların en yoğun izlendiği saatlerde canlı canlı böyle kepazeliklere şahit olan ve bu ortamlardan beslenen çocuklar nasıl etkilenecekler siz düşünün. İnanın artık çocuklarımıza sözümüz geçmiyor. Bile bile çocuklarımızı davranış bozukluğuna sevk ediyoruz. Bu şartlardan etkilenen çocukların ne yapacağı belli olmuyor adeta elimiz arkamızda gezer olduk (!)

Yıllar önce birisi de benzer gafı yapmış ve televizyonlardan silinmişti. Bu şımarık soytarının da bu gafı ile  tarihe karışmasını diliyorum.

www.muammertunahan.com 

muammertunahan@hotmail.com

Sizlere bir çalışmalarımızın fotoğraflarından oluşan bir klip sunuyorum Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu’nda çalışmış fakat burada resmini ve ismini yayınlayamadığımız tüm dostlarıma ayrıca şükranlarımı sunuyorum.

Fevzi Çakmak Efsanesi Klibi

http://www.facebook.com/home.php?#!/video/video.php?v=151820618189649&ref=notif&notif_t=like

Muammer TUNAHAN

Muammer TUNAHAN

Meram Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu

Beden Eğitimi Öğretmeni

Ah! işkenceler !

Hakaretler!

Zulümler!

Kerim Dayım Mamak günlerinden bir gün bile ceza almadan berat etmiş ve onu haksız yere zindana atanları hiç bir zaman hayırla anmamıştır. Anmasını anmamaış ama gaspedilen haklarını aramak için hiç bir mahkemeyede başvurmamıştır.

Bu günlerde en ufak bir haksızlıkta Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine şikayet edenlere duyrulur.

Kerim Dayım vatansever inançlı bir yiğitti ama yaşadığı çileler onda derin izler bırakmışki genç yaşta agır derecede Parkinson hastalığına yakalandı ve bu dünyadan adam gibi dost doğru çileli bir şekilde hayata gözlerini yumdu.

Çocukluğumdan beridir en sevdiğim dayım o dur yaşım ilerledikçe ve o dünyadan göçmüş olsada ona olan sevgim her biraz daha artmaktadır.

O bu günleri yaşasaydı her halde mutlu olurdu.

O 12Eylü 2010 güne sandığa gitse nasıl bir tercih yapardı dersiz?

O 12 Eylül günü kişisel kaygılarla davranmazdı onun hayata bakışı dar siyaset penceresi olmaz vatanseverliği ve inanacı olurdu.

O’nu aklı ereli çok seven ve onun öğretileriyle kendisini milliyetçi vatansever olarak tanımlayan yeğeni olarak Onu rahmetle anıyorum.

Sonuç olarak Dayım yaşasaydı şayet teretdüdsüz EVET derdi.

Kerim Dayıcığım Nur içinde yat! 12 Eylül’de sandıkta seninde beklediğin tercihi yapacagım. Dayıcığım sana en sevdiğin Mamak dostlarından birinin şiirini itaf ediyorum

© www.muammertunahan.com

Mamakta işkence görmedim ama rahmetle andığım Kerim Dayımın Mamakta yaşadıklarını anlatırdı, dahası değer verdiğim bir çok dostumun bir zamanlar mecburi ikametgahı olması sebebiyle birinci ağızdan yapılan insanlık dışı işkenceleri aşagılamaları çok duydum bu serencamı anlatan bir şiiri sizlerle paylaşıyorum…

Mamak’ta

Oğullar işkencede… Analar ağlamakta.

Körpe yüreklere kan…

Gencecik rüyâlara gözyaşı damlamakta.

Demokrasi… Hak… Hukuk… karasevdâlıları…

Şuracıkta.. Mamak’ta

Vicdanları çürüten feryâdı duymamakta.

Demek bazılarının hak, hukuk anlayışı

Bazılarını insan yerine koymamakta!..

Meğer ne faziletler varmış ta bilmezmişiz

Millî makaddesatâ saygılı olmamakta (!)

Vatan hainlerinin bile doldu çilesi;

Vatanı sevenlerin çilesi dolmamakta…

Şiir: Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu

–Mamak Zindanlarında Sabah namazını eda ederken kafasına dipçikle vurularak şehit edilen Hüseyin Kurumahmutoğlu’nun aziz hatırasına…

14 Temmuz 1987. Bir yiğit, bir şehit gömdük toprağa…

O, Ayhan Bülbül gibi, Artova’lı Davut gibi ve daha nice niceleri gibi komunist kurşunlarıyla düşmedi yere. Onun yolculuğu evinde sıcak yorgandan da olmadı. Mustafa, Fikri, Cevdet; onaltı, onaltı kurban gibi yağlı urgandan da olmadı.

14 Temmuz 1987. Bir yiğit, bir şehit gömdük toprağa. Onun hikâyesi apayrı, onun hikâyesi bambaşka.

Memleketi; Bafra

Adı; Hüseyin, soyadı; Kurumahmutoğlu

Son ikâmetgâh adresi; Mamak zindanlarıydı. O da diğerleri gibi vatanı, milleti, bayrağı, dini ve devleti için mücadele vermişti. Vermişti, lâkin uğrunda mücadele ettiği devletinin kanunlarını hırsız feneri gibi kullanan fırsatçılar; istedikleri tarafı aydınlatmışlar, Hüseyin’i ise zindana atmışlardı. Bu uzun mahkumiyet başka türlü bitmezdi. Teselliyi her zaman olduğu gibi zindanda da yerlerin, göklerin, gerçek adaletin sahibi Mevlâ’ya teslimiyette bulmuştu.

İşkenceler, o Allah’sız ellerin yaptığı işkenceler öldürmemişti Hüseyin’i, öldürmemişti.. Öldürmemişti amma; o gün, o gün yine, yine başında takkesi Allah’ın divanına durmuştu. Başında takke vardı. Takke yasak, takke yasaktı. Onun yönü Kıble’de, onun gönlü Mevlâ’da, o herşeyden habersiz, o dünyadan, o dünyadan uzaktı…

Hüseyin Kurumahmutoğlu 14 Temmuz 1987 günü Mamak zindanlarında sabah namazını eda ederken bir askerin arkadan kafasına dipçik vurması suretiyle şehit olmuştur.

Allah(c.c.) rahmet eylesin!

Hüseyinler Ölmez

İzimiz olacak hep onun izi,
Ne desem nafile bu imiş yazı
Bu dünyada yarım kalan namazı
Cennet-i Ala ‘da kıldı Hüseyin
Muradı Firdevs’te aldı Hüseyin.

Hak yolda yürüdü Hak yolda gitti
Hak yolda bir ömür böylece bitti.
Çiçeği burnunda babayiğitti
Ülkü bahçesinde güldü Hüseyin
Soldu Ülküdaşım soldu Hüseyin.

Hüseyin’de ne can ne nefes kaldı
Geriye bir ülkü bir heves kaldı.
Bir kanlı seccade bir de fes kaldı
Arif’i acıya saldı Hüseyin.
Öldü Ülküdaşım öldü Hüseyin

Nasıl öldü dedim nasıl ben ona
Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.
Öldü denilmezmiş şehit olana
Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.

Onlar yaşar amma zordur görmesi,
O kanlı seccade, o kanlı fesi,
İşte işareti işte belgesi
Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.

Esas ölü onun kanına giren,
Kıldığı namazı ona çok gören,
Esas ölü onlar onlar geberen
Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.

Ve siz. Ey vicdanı katı olanalar,
Vatanın kan emen biti olanlar
Her devrin köpeği iti olanlar
Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.

Devlete değildir sözü Ozan’ın

Bu sözler Hüseyin’i Bizi ezenin

Alacagı olsun kahpe düzenin

Hüseyinler ölmez, Şehitler ölmez.

Ozan Arif

Kendi dilinden dinleyiniz

http://www.facebook.com/video/video.php?v=279011614077