Muammer Tunahan

Okşayıcı yağmuruyla ve tatlı güneşiyle Nisan ayı gelmiş, pırıl pırıl gök, cıvıl cıvıl kuşlar, meleşen kuzular, vızır vızır arılar, yem yeşil çimenler, şırıl şırıl dereler ve rengârenk çiçeklerle biz çocuklar için Bozkır ve Çağlayan Kasabası cennet gibiydi. Nihayet öğretmenimizden beklediğimiz müjdeyi aldık.

Bizler anne baba olarak çocuklarımızın okulda ve toplumsal hayatta başarılı olmalarını isteriz. Çünkü bizler üzerimize düşeni fazlasıyla yaptığımızı düşünürüz. Onun içinde “yemedim yedirdim, giymedim giydirdim…” gibi sözlerini hiç ağzımızdan düşürmeyiz. Çocukların sadece karınlarını doyurmak, üstlerini giydirmek ve okul ihtiyaçlarını karşılamakla görevimizin bittiğini sanıyoruz. Oysa çocukların fiziksel ihtiyaçlarının yanında duygusal ve psikolojik ihtiyaçlarının da olduğu unutulmamalıdır.

Çocukların yersiz ve zamansız isteklerini yerine getirmede anne baba olarak, nedense çocuklarımıza hayır diyememekteyiz.
Anne baba olarak evin ve kendimizin temel ihtiyaçları dururken sırf onlar üzülmesin yada ağlamasınlar diye onların olmadık istediklerine hayır deme yerine evet demekteyiz. Yâda kalpleri kırılması, arkadaşlarının yanında mahcup düşmesin diye zamansız isteklerine hayır diyememekteyiz. Oysa çocuklar, anne babalarının olduğu kadar toplumsal kuralları ve kendi sınırlarını ancak yerinde ve zamanında onlara verilecek bir hayır cevabıyla öğrenebilmektedir.