12 Eylül’de Kerim Dayım İçin!
Rahmetle andığım Kerim Dayımın (Kerim EL) lafı açıldığında Mamakta yaşadıklarını anlatırdı. Bazen onunla tv izlerken o yıkılası Mamak’ta tanıdığı arkadaşlarını görünce gözleri buğulanır o günlere doğru yol alırken bir hüzün yumagı anlatırdı. O yiğitlerin karanlığa gömülen çığlıklarını. Hep şöyle derdi Mamak’ta geceleri işkencede bağıran arkadaşların seslerinden hiç uyumazdık ….. Ah! işkenceler ! Hakaretler! Zulümler!