Muammer Tunahan

Bismillahirrahmanirrahim Selamun Aleyküm sevgili anneciğim saygıdeğer babacığım 08.09.1994 tarihinde sizden ayrıldıktan sora Adana’dan otobüse binip Tunceli’ye giderken uyuya kaldım. Rüyamda Gaziler etrafıma toplanmış sohbet ediyorlardı kalk! Daha ne yatıyorsun senin hakkında talep etmiş olduğumuz karar kabul edildi başka talebin var mı arkadaşlarım var dedim. Biz artık gerisine karışmayız kararı sen ver sana yetki verdik dediler. Birden uyandım hayırdın inşallah dedim ve hemen bir FATİHA’yı okudum rahatladım.

Kafkasya, Filistin, Hicaz, Yemen, Suriye, Irak, Makedonya, Romanya, Doğu Cephesi, Gâliçya ve Çanakkale Cephelerinde dedelerimin izlerini aradım. Babamın Dedesi: Deli İbrahim’in Gâliçya Cephesinde savaşmış bir gazi olduğunu öğrenirken, bunun yanında birçok çarpıcı bilgilerle karşılaştım. Çanakkale’de bir hilal uğruna batan güneşleri gördüm. Memleketlerine baktığımda; En çok şehit veren iller 2779 şehitle Balıkesir ve 2488 şehitle Konya olduğunu gördüm.

Ajanslarda yeni bir haber geçti Dediler vampirler yine kan içti Duyan ana baba kendinden geçti Şehitler gonca gül yirmibir yaşı Dursun artık bu kan dinsin gözyaşı

Yokluğun göbeğinde bir yiğit doğmuş Sevgiyle aşkla kini ve nefreti kovmuş Uyuz bir çakal kocaman aslanı boğmuş Hala hala suskunsun ey Millet niye?…

Her ne kadar unutmak için elimizden geleni yapsak, hatırladığımızda içimiz burkulsa, onların bıraktığı değerlere sahip çıkamasak, sevgi ve hatıralarını yüreğimizde öldürsek bile, onları görecek gözü, duyacak kulağı ve hissedecek kalbi olanlar için ilahi mesajdan da anlaşılacağı üzere “Onlar diridirler” ölü olan bizleriz. Şehitler ve geride kalan ailelerinin çok konuşulduğu bu günlerde unutulmuş bir kahramanı şahadetinin 14. yılında hatırlamak ve sizlerle tanıştırmak istiyorum.

Onun adı, Konya’da bir elektrik trafosuna verilmiş (!)